Мөжәүир хәҙрәт. Лира Яҡшыбаева. Хәтирәләр. Мине хәҙрәт бетеүе һаҡлай

Яғымлы, итәғәтле, ысын мөслимә Ишбикә апай менән һүҙҙәребеҙ килешеп, байтаҡ серләштек. Аҙаҡ ул алдыма ҙур бер фотоальбом килтереп һалды.

- Минең бөтә тормошом ошонда сағыла ,- тине.

Тәүге биттән миңә иҫ киткес сибәр ҡыҙ йылмайып ҡарай. Нур сәсеп торған ҙур ҡара күҙҙәр, һыҙылып киткән ҡыйғас ҡара ҡаш, ап-аҡ түңәрәк йөҙ, ынйылай теҙелеп киткән тештәр, ике ҡалын толом үреп төшөрөлгән, ҡупшы буй-һын.

• Һинме был, Ишбикә апай? - тим, әле лә матурлығын юғалтмаған апайға һоҡланып ҡарап.
• 19 йәшлек сағым,-ти ул һәм хәтирәләргә төшөп китә. - 1950 йыл. Баймаҡ баҙарына барҙым. Баҡһаң, Мөжәүир хәҙрәт тә бында килгән икән. Мине күреп ҡалды ла (бер саҡ балалар йортонда миңә бетеү яҙып биргәйне):

- Балам, эргәмә кил әле,- тип мине саҡырып алды.- Теге саҡта яҙып биргән бетеүҙе юғалттың инде, ә?- тине. - Мин һиңә уны мунсаға тағып бармаҫҡа ҡуштым, ниңә әйткәнде тыңламаның?

Оялдым, ҡыҙарындым, бетеүен юғалтҡанды ҡайҙан белде икән тип аптыраным.

- Һиңә, ҡыҙым, бетеүһеҙ йөрөргә ярамай, Манһырға килеп сыҡ, һаҡлап йөрөтөр булһаң, тағы яҙып бирермен, - тине.

Тиҙ генә барып булманы, йылдар үтеп китте. Йәшлек менән хәҙрәттең ниндәй илаһи зат икәнлеген дә аңлап етемәгәнмендер, ахырыһы.

1963 йыл. Хәҙрәт ҡартайған, туҡһанға яҡынлап килгән сағы. Шулай ҙа бер-ике генә күрһә лә ул мине таныны.

• Килдеңме, балам,- тине. - Мине генә көтөп ултырғандай ихлас ҡабул итте. - һиндә боҙом бар, бәлки, кешеләрҙең һоғо тейгәндер, - тине. Ул миңә өскөлләп тегелгән бетеү һондо:
• Ал, балам, бөгөн бында юлланырыңды белеп, яҙып әҙерләп ҡуйғайным, - тине. Шунан тоҙ, сәй, һабын өшкөрөп бирҙе.

Ишбикә апай, был осрашыуға 43 йыллап ваҡыт үтһә лә, шул саҡтағы хәҙрәттең әйткән һәр бер һүҙен онотмайынса, йөрәк түрендә һаҡлай икән. Ул дауам итте:

• Балам, һине кеше һөйләр, урынһыҙ рәнйетергә тырышыусылар булыр, - тине олатай.
• Ниңә улай? - Бер ни аңламайым.
• Һин-Аллаһы Тәғәләнең һөйөклө ҡоло. Раббыбыҙ һиңә Таһирҙың һөйгәне Зөһрәнекенә тиң матурлыҡ биргән. Матур гөлгә күҙ тейеүсән. Яман күҙ кешене генә түгел, хатта ағасты ҡорота. Минең әйткәнде онотма: кеше һөйләй тип һүҙ ҡыуып йөрөмә, яманлап һөйләһәләр ҙә, маҡтап һөйләһәләр ҙә, мине иҫкә алғанығыҙ өсөн рәхмәт, тиң дә кит тә бар. Ҡабатлап әйтәм, тине ул, һин Алланың яратҡан бәндәһеһең.
• Белмәйем инде, олатай,-тим ул әйткән һүҙҙәрҙең мәғәнәһенә лә төшөнөп етә алмай.
• Балам, мин барыһын да белеп ултырам, - тине хәҙрәт.Ул минең етем үҫеүемде лә, иремдең ниндәй холоҡло икәнен дә, үгәй ул үҫтереүемде лә әйтеп бирҙе.

-     Яҙмыш һиңә һынауҙарҙы күп ебәрер. Яратҡан ҡолон ул шулай һынай. Сабыр ит, түҙ! Хоҙай һиңә маңлай бәхете бирһен! Маңлай бәхете... Был һүҙҙең мәғәнәһен дә мин яңы аңланым.

• Бетеүен юғалтманыңмы?
• Юҡ, икенсеһен күҙ ҡараһындай һаҡланым.

- Апай бетеүҙе ҡулына алып күрһәтте, - Ҡырҡ өс йыл тағам. Ул мине, ысынлап та, һаҡлай. Хәҙрәт мине ауыр яҙмыш көткәнен алдан белгән, күрәһең. Бетеүен биреп тәҡдиремде еңеләйтергә иткән ул. Бер-бер артлы дүрт баламды ерләнем, ирем дә иртә китте. Япа-яңғыҙ ҡалдым. Минең аяныслы хәлемде бер әҙәм аңламаҫ.

Ишбикә апай шулайтып үҙ хәлен һөйләп биргәс, уйланым: ысынлап та, олатай уның маңлайына яҙылған тәҡдирен белеп, нисек тә булһа яҙмышын еңеләйтергә тырышҡан.

- Һин көслө рухлыһың! - Һаман да бирешмәҫкә тырышҡан ҡатынға ихтирам менән ҡарайым. - Ауырлыҡтар алдында ҡаушап ҡалмағанһың, дин юлына баҫҡанһың, кешеләрҙең изгелеген күңел түреңдә һаҡлайһың, әйләнә-тирәләге яҡындарыңа йөрәк йылыңды таратып йәшәйһең.

• Хәҙрәт фатихаһынан барыһы ла, - тине изге күңелле апай „Мөжәүир хәҙрәт" китабын ҡулына алып:
• Егерменән ашыу китап һатып алып, мохтаждарға тараттым. Үҙем ете ҡат уҡып сыҡтым. Тағы ла бер ҡат уҡып сығам әле, Хәҙрәт тураһында уҡыу минең яралы күңелемә дауа бит ул.